martes, 25 de agosto de 2009

Festa do Polbo

Tras o impactante reportaixe da nosa corresponxal Na terra galega, lleganos a nova entrega realizada por anónimo remitente na que apareixen estremezedoiras imagenes do acontecido en Galiza. Os fechos hubieron lugar no monte dos Pozos onde celebrose a mundialmente famosa Festa do Polbo, onde pudieronse degustar sardiñas queste ano cotizaronse a 2 oros a media dozena.


Abriose a festa con a interpretacion a cargo dos nenos e rapazas do lugar de una antoloxia de muineiras que facieran a delizia do publico allá congregado.


Tras a exhibicion das rapaziñas pasose a degustación do polbo e sardiñas bañadas con os vinhos do pais.



Algunas das pessoas e animais hizieron abuso do vinho, como muestra as siguientes e penosas imagenes. Identificaronse como membros do grupo siguealburro llegados do país vasco. E unha pena que um grupo que siempre tomose como referencia do saber estar e garante das bonas costumbres enviase a nosa terra estos representantes que ofrecieron tan lamentable espectaculo. Segun comunicado da Conselleria de cultura, a Xunta a abierto expediente para que se aclaren estos hechos e tomense as medidas oportunas para que no vuelvan a repetirse.


lunes, 24 de agosto de 2009

Aerobicmanía en tierras gallegas

Mis queridos lectores de siguealburro, este su blog, se complace en presentarles las instantáneas más sorprendentes de este verano que a buen seguro no sólo, no les dejarán indiferentes, sino que nos atrevemos a asegurar, cambiarán por completo el concepto que Uds. tienen de sus dos protagonistas …
***

En una playa cualquiera, una tarde cualquiera, Andy músculos de acero, y Lena, y sus dos buenas razones, enseñan a un público entregado el arte del contoneo al ritmo de pachanga veraniega.

Ajena aún, al inmediato devenir de los acotecimientos, camino ensimismada por los sugerentes movimientos de Andi músculos de acero, cuando reparo en dos figuras totalmente descontroladas que me resultan familiares … no puede ser … pero sí … no cabe duda de que son ellos … les reconocen ?

Síiiiii, ...son ellos, Fernanbuchi y Susanhayward, ejecutando, que digo ejecutando, bordando el sugerente movimiento conocido como “la bocina” al ritmo de …el venao el venao” .
Cámara en ristre ya, y dispuesta a no perderme detalle, observo atónita como nuestros burritos ejecutan un complicado movimiento de pelvis, mezcla de concentración, ritmo y gluteos firmes, ... y si no, juzguen, juzguen por sí mismos …


Mientras, el resto de participantes, se va retirando, conscientes de que no pueden competir con el “savoir faire” y el entusiasmo de Fer y Su, Andi, complacido por el tremendo potencial de sus alumnos, les exige más, “chicos, abajo esos gluteos, que no se diga”, … y obedientes y entregados … nuestros burritos … no le defraudan -
Y Abajo …














Y arriba otra vez ¡¡¡















Y veanles aquí de nuevo en una impecable ejecución de “el molinete” ...









Mientras los compases de “me sube la bilirrubina, ay me sube la bilirrubina”, acompañan los movimientos de nuestros protagonistas, el ambiente se caldea por momentos. Los paseantes curiosos, se agolpan formando un gran circulo alrededor con lo que a algunos no les queda más remedio que encaramarse donde pueden, para no perderse el espectáculo.


Ajenos por completo a la expectación que despiertan a su alrededor, Fer y Su bailan totalmente entregados a la música cuando ...




ohhhhh¡¡¡ fernanbuchi descubre la cámara que le graba y no me queda más remedio que poner pies en polvorosa, llevando conmigo eso sí, este reportaje de incalculable valor documental ...




siguealburro.com … donde hay un burrito … hay una cámara … no lo olviden ... y esto es todo amigos :-) bss

jueves, 20 de agosto de 2009

El Correo Burril: Afaria Ondarrun

EL CORREO BURRIL

Parte del equipo de “SIGUEALMUBLE.COM” exactamente ANA.D, se reunió ayer en la localidad costera de Ondarroa para celebrar la sonada victoria en aguas de la Ría del Nervión del kayak oskarizado “ABRAKO ER REGINA”( The Abra Queen).

Al evento asistieron destacados miembros de “SIGUE AL BURRO”, los cuales fueron agasajados con ricos pollos asados , ensalada y patatas fritas ”caseras” todo ello remojado con rico Lambrusco.


El encargado de la organización Jose Patxi, indico que estaba muy satisfecho con el resultado de este evento organizado con tan pocas horas de antelación , aunque fuentes cercanas nos han indicado que el éxito fue debido a la inestimable colaboración de la hermana del ya mencionado Jose Patxi, cuyo nombre Amaia da y a la presencia de las super mega ways chicas siguealburro entre las que me incluyo.


Desde el correo Burril queremos dejar constancia de que las celebraciones oficiales no han comenzado aún, porque el Capitán JOSERRA SPARROW no se encontraba presente en esta cena ya que tenía un compromiso ineludible con su maleta puesto que al día siguiente salía junto con algunos burritos a la conquista de Cuenca de donde no sabemos que victoria nos traerá.
No se sabe con certeza cuando darán lugar las próximas celebraciones cuya fecha y lugar aun están por decidirse, (se admiten ideas). Lo que si es cierto es que estaremos allí, presenciando tan estupendo evento.
Astrabudua 19 Agosto 2009
ESTOS HUMANOS………………….¡

lunes, 20 de julio de 2009

Mi primera propuesta burril

Había propuesto la ruta de la abuela para irritación de Sonia mimenda que había hecho lo mismo y ofendida me dijo aquello de “¿Cómo que la ruta de la abuela???? Oye, mona, que yo también la he propuesto!!!” .

Pero el destino es caprichoso y quiso ponerle en su planning de trabajo una estupenda tarde disfrutando de los aires de Loiu que le impidió venir a MONTE BUCIERO Y RUTA DE LOS FAROS.

Así que, pensé “pues he de prepararla a conciencia para que todo salga bien y no nos perdamos”. Sonia ya la había hecho unas semanas antes y me dio unas indicaciones: ruta circular, 780 escalones en Faro del Caballo, podéis tomar ahí los pistachos y bañaros…… pero aún así quise verlo por mí misma.

Decidí hacerme la rutita, se lo comuniqué a alguna burrilla y al poco nos habíamos hecho un grupo de 6 participantes para la ruta explorativa.
Según lo previsto hicimos los escalones, nos dimos un bañito con la marea baja pero……….. ¡ay! cómo nos despellejamos al subir de nuevo. Continuamos hacia el Faro del Pescador, comimos en el barrio del Dueso nuestros quesitos, ensaladitas, bocadillitos y chocolatitos. Después una pista de hormigón nos fastidió un poco la digestión; pero, no nos quitó el regustillo de la vista y de que nos pareciera a veces que nos habíamos ido de vacaciones a Mallorca .Así volvimos al punto de partida contentos de irnos a tomar la pica de rigor. Lo malo la caravana de vuelta……..

Ya con la tranquilidad de la ruta aprendida y con la posibilidad en mente de hacer algún cambio como el Monte Buciero al que no habíamos subido, llegó el día oficial.
¡Que nerviossssssssss!, unos iban directos a Santoña (alguno se volvió a casa porque allí no aparecía ni Jesucristo para buscar sus zapatillas), otros directos al bar, otros hacíamos escala en Castro Urdiales y así hasta las 11 no empezamos a subir.

Primer cambio a pie de ruta,” ¿quién quiere ir luego a comer una paellita?” dice Donato y así unos se apuntaron y otros decidieron que no. Segundo cambio “somos un grupo de monte vamos a Monte Buciero”, y de paso al Ganzo. Eso sí después el baño en el faro con sus escaloncitos y su canesú, y además con la marea alta; nada de dejarse la piel en el intento.
Tercer cambio, “ si vamos a tomar la paella mejor atajamos por estos 300 metros de pendiente hasta la Atalaya”, ¿atajamos?. De todos es sabido que esta palabra es muy peligrosa en el mundo burril, amén de unos pecados que salieron de aquellas bocas afanosas por comer los granos de arroz.
Cuarto cambio, superburri Rivero se adelanta a grandes zancadas a por su coche y luego nos lleva al resto de los conductores a por el suyo. Acabando todos tumbados en playa Berria (unos en el césped y otros en la arena) y para rematar la cañita de traca final.
Genial: salvo el baño en el Faro , ni la ruta fue circular , algunos se volvieron con la comida para la cena, los que pensaban hacer cero cimas, se hicieron tres ( de poco nivel , pero tres) y lo mejor, no hubo caravana y…..¿cómo lo pasamos? Bieeeeeeeeeeennnnn!!!








Hasta la próxima a ver si me la organizáis así de bien entre tod@s.

jueves, 4 de junio de 2009

Para mi amigo

Se nos ha ido.
Ayer se marchó,
así, sin despedirse
con el regalo de navidad
en la mano, sin entregar,
la visita tantas veces pospuesta
la espera,
el declive,
la ausencia,
el final.

Veo
tu mirada
tu risa
tu humor
tu ironía
tu amistad
tu entrega
tu fuerza.

Siempre al lado de todos,

en el monte, alegre
junto a los rápidos,
junto a los lentos,
en la vida optimista,
para todos un toque sarcástico,
para todos un toque de cariño.

Te tengo en mi corazón,
ahora abriré tu regalo
y leeré tu libro
y honraré tu presencia ausente
y una sonrisa me llevará
para siempre
junto a tu mirada presente.

Adiós Jose Luis, a Dios

jueves, 26 de marzo de 2009

El porvenir


Supongo que todos, a veces con ilusión, otras con inquietud, hemos pensado en el porvenir.
A mí me dio alguna vez por pensar en el significado de la palabra porvenir en sí misma, y tras largas cavilaciones llegué a la conclusión de que estaba formada a su vez por dos palabras: por y venir. Y llegué a deducir, incluso, que venía a significar precisamente eso: lo que está por venir. Y esto me llevó a pensar que hay varias formas de sentirnos en el tempo. Yo generalmente tengo la sensación de que somos nosotros los que nos trasladamos por él hacia el futuro, lo cual supondría una posición activa , seríamos nosotros los que a través del tiempo avanzamos en busca de vete tú a saber qué. En cambio pensar en términos de porvenir implicaría una postura pasiva: esperar a lo que nos ha de llegar, como si estuviéramos plantados en un punto y el tiempo fuera trasladándose hacia atrás dejándonos a su paso un puñado de vivencias que, de alguna manera, se habrían desarrollado en algún lugar más allá, como una cinta transportadora que va soltando su carga cuando se encuentra con un obstáculo, que, en este caso, seríamos nosotros mismos.
Un poco asustado andaba yo viendo que en mi cabeza pudieran tener lugar tales cruces de neuronas cuando el otro día vi el anuncio de la fotografía que acompaña esta entrada.
Me pareció sublime.
¿Y si en realidad el porvenir lo que nos va a traer no son más que problemas de aparcamiento? ¿No sería entonces el momento de aprovechar y de comprar esa plaza de aparcamiento, por lo que pudiera suceder, en aquel lugar ignoto y que algún día vendrá a nuestro encuentro?... O quizás simplemente se tratara de un anuncio que puso alguien que pensó que algún día, más o menos lejano, iba a vender su plaza de garaje. O quizá, y esta solución es la que más me gusta, se tratara de un poeta que con sus intervenciones sobre el equipamiento urbano quisiera hacer saltar las chispas de nuestra imaginación.

lunes, 9 de marzo de 2009

HOMENAJE A LOS DETECTIVES BURRETES

HOLA, burros y burras todos!! Aquí os dejo un photo story elaborado con algunas de las fotografías realizadas en Puente Viesgo durante el fin de semana detectivesco. Qué momentos!! Para que no se pierdan en el olvido (un poco difícil porque ya tenemos un montón de fotos en gmail y a las organizadoras nos queda aún por disfrutar una fabulosa sesión de spa), aquí os dejo este montajito con el que también pretendo rendir un sincero homenaje a todos los que confiásteis en nosotras y acudísteis a la cita con un buen rollito y unas ganas de participar que nos dejaron boquiabiertas (la verdad es que, tratándose de vosotros, no esperábamos menos...). Un beso a todos y todas.